Zgodnie z regulaminem
Komisja dokonała sprawdzenia maszyny losującej, zawierającej
94 kule. Bęben maszyny został uruchomiony i nastąpiła
przerwa na reklamę potrójnie wybielającej pasty do zębów
"Ace". W czasie przerwy Komisja zagrała w marynarza,
rzuciła kostką i wyciągnęła najkrótszą zapałkę z nr 43.
W ten oto nieskomplikowany sposób Przemek Stolarski ze
stolicy Pyrlandii (Poznań) stał się posiadaczem całodziennego
karnetu, uzyskując niepowtarzalną szansę szusowania po Hali
za friko, zaliczając przy tym okoliczne laski (świerkowe ma się
rozumieć). Zwycięzca musi spełnić jeden warunek: ruszyć
cztery litery i zjawić się u nas wtedy, gdy warunki pogodowe będą
odpowiednie. Gratulacje!
Sądząc po ilości zgłoszeń, test nie należał
do wybitnie trudnych. Następnym razem (już wkrótce)
podniesiemy poprzeczkę o 2 cm. Pytania w łamigłówce "Co
ty wiesz o Hali?" będą wymagały od uczestników niezwykłej
wiedzy z zakresu topografii geomorfologicznej, historii Ziem
Odzyskanych oraz nawigacji satelitarnej. Z kolei nagroda będzie
bardziej atrakcyjna niż dotychczas dlatego warto już dzisiaj
odwiedzić najbliższą dobrze zaopatrzoną bibliotekę lub
przynajmniej przeczytać co nieco w domenie
www.hala-szrnicka.com ;)
Poprawne
odpowiedzi znajdują się poniżej
Ad1. Tyrolia jest producentem wiązań narciarskich i prawdopodobnie nie
ma nic
wspólnego ze snowboardem. Palmer wytwarza jedne z lepszych desek i jak na
razie chyba nie zamierza inwestować w narciarstwo. Natomiast dla Heinekena,
jako wiodącego producenta preparatów antyodwodnieniowych, nie ma istotnego
znaczenia, czy jego produkty konsumowane są przez właścicieli jednej, czy dwóch desek.
>>>
Ad2. Niektórzy twierdzą, że snowboard to bułka z masłem.
Obserwując, niektórych na stoku rzeczywiście można dojść
do takiego wniosku. Nieprawdą jest natomiast, że istnieje trik
o takiej nazwie. Pozostałe dwa terminy (Swiss Cheese Air i
Stale Fish Air) służą do określenia różnych odmian
chwytów tylną ręką za krawędź backside.
>>>
Ad3. Jeżeli mamy do czynienia z dwiema nartami to z dużym
prawdopodobieństwem pozostawią one na śniegu dwa ślady, ale
nie zawsze. Klasyczna technika narciarska ma to do siebie, że
narty w skręcie stykają się ze śniegiem całą powierzchnią
ślizgu, zostawiając za sobą chmurę śniegu i brak
śladu. W przypadku techniki carvingowej narty w skręcie
pozostają cały czas przechylone na krawędzi, stąd na śniegu
widoczne są dwa wyraźne cięte łuki. >>>
Ad4. Tak jak w codziennym życiu mamy do czynienia z ludźmi
lewo i praworęcznymi, tak w snowboardingu są goofy i regulars.
Na pozór wydawałoby się, że „regular” to ktoś „prawonożny”.
W rzeczywistości jest zupełnie odwrotnie - na snowboardzie większość
jeździ z lewą nogą z przodu, czyli regular. Pozostała
„prawonożna” mniejszość zaliczana jest do grupy goofy.
Podobno pojęcie to wywodzi się od komiksowej postaci psa
Goofiego, który na deskorolce jeździł odwrotnie niż
pozostali. Dla jasności trzeba podkreślić, że nie istnieje
żadna korelacja pomiędzy leworęcznością, a tym czy ktoś jeździ
goofy, czy regular. >>>
Ad5. Aktualny (2003 r) rekord szybkości
na nartach należy do ponad 40 letniego instruktora golfu
Philippe’a Goitschel’a, który jako pierwszy w historii
narciarstwa przekroczył 250 km/h. Rekord został
zanotowany podczas oficjalnych zawodów "the Red Rock Cup"
na specjalnie przygotowanej nartostradzie "Les Arcs" (Savoy,
Francja). Jak mówi Goitschel ekstremalnie szybki zjazd pod względem
technicznym przypomina skoki spadochronowe, z tą różnicą że
prędkość jest nawet większa. Rzecz polega na tym aby za
pomocą nieznacznych ruchów głową i ramionami zapanować nad
nartami, które przy tej prędkości mają tendencję do skręcania
we wszystkich możliwych kierunkach. „Jesteśmy
spadochroniarzami z przypiętymi nartami” – wyjaśnia
najszybszy narciarz świata. >>>
Ad6. Za twórcę deski
snowboardowej niektórzy są skłonni uważać Jake'a Burtona,
który przymocował gumowe uchwyty do własnoręcznie wykonanej
drewnianej deski, a później pod koniec lat 70-tych zaczął
produkcję w oparciu o technologię narciarską.
Oczywiście wcześniej ludziska wielokrotnie próbowali zjeżdżać
na deskach. Dzieciaki w tym celu korzystały z klepek drewnianej
beczki, a trochę starsze dzieci eksperymentowały z metalowymi tacami zabranymi z
pierwszego lepszego pubu. Podejmowane były wysiłki
zaadaptowania deski surfingowej, skatingowej a nawet nart.
Jednym z pierwszych w tej dziedzinie był inż. chemii S. Poppen,
który już w 1965 r. połączył dwie narty, a jego żona nazwała
ten dziwny wynalazek snurferem. Duńczyk Gooffy Rijke,
jako członek ekipy na letnią olimpiadę w 1964 r., raczej nie
był zainteresowany wynalazkiem Poppen'a ani Burton'a, tym
bardziej nie jest autorem jakiegokolwiek prototypu deski
snowboardowej. >>>
Ad7. W skialpinizmie oraz w jego mniej
ekstremalnej odmianie skitouringu używa się szerszych i dłuższych
nart, które lepiej sprawują się w terenie. Buty nie są tak
sztywne jak w narciarstwie zjazdowym przez, co możliwe jest
przemieszczanie się tak jak na zwykłych biegówkach.
Zastosowanie tzw. fok (specjalne pasy pokryte włosiem,
które zakłada się na ślizgi) oraz wiązań z ruchomą piętą,
umożliwia poruszanie się pod górę. Po zablokowaniu pięty wiązań
można zjechać ze zbocza, tak jak na normalnych nartach
zjazdowych. >>>
Ad8. Jagna
oficjalnie raczej nie trenuje freestylu (FS). Nic nie mówi się
także jakoby startowała w boardercrossie (BX). Z pewnością
natomiast czuje się dobrze startując w slalomie równoległym
(PS), a na 100% wywalczyła 4 miejsce w gigancie równoległym (Parallel GS)
podczas ostatniej Olimpiady.
>>>
Ad9. Najdłuższy skok wykonał Matti
Hautameki na mamuciej skoczni w Planicy (Słowenia). Jego życiowy
lot wyniósł 231 m, a więc był niemal dwukrotnie dłuższy
od boiska piłkarskiego i odrobinę dłuższy niż Hala
Szrenicka w najszerszym miejscu (ok. 200 m). Hautameki musiałby
skakać trzy razy dalej żeby pokonać odległość równą długości
stoku na Hali (650 m). >>>
Ad10. Jedna z dłuższych
nartostrad wiedzie z Małego Materhornu (Szwajcaria) do
miejscowości Valtournenche po włoskiej stronie. Długość
trasy wynosi 20 km, a różnica poziomów 2300 m. Niewątpliwym przeżyciem
dla tych, którzy zdecydują się wynająć przewodnika, będzie
pokonanie 22 km nie oznakowanej trasy wzdłuż Vallée Blanche
w Alpach francuskich.
Jednak wśród czarnych tras jako najdłuższa często
wymieniana jest Sarenne we Francji. Trasa zaczyna się na
szczycie Pic Blanc (3300 m.n.p.m) i kończy ponad 2 km
niżej. Ten kto zdecyduje się tędy zjechać musi być
przygotowany na to, że przynajmniej przez następne 16 km nie
ma możliwości skrócenia sobie drogi ani powrotu do góry.
Route 66 to też legendarna trasa ale nie ma nic wspólnego
ani ze snowboardem ani z narciarstwem. Podobnie zresztą jak
Le Big Mack - termin, który właściwie nie oznacza nic
konkretnego.